- Buenos Aires. Kolorowy początek wielkiej wyprawy!
- Buenos Aires kulturalnie i kulinarnie
- Ziemia Ognista. Pierwsze wrażenia z końca świata
- Ziemia Ognista. Dzień pod znakiem pingwinów
Dzisiejszy dzień na Ziemi Ognistej upłynął nam pod znakiem pingwinów. I choć po drodze było sporo innych atrakcji, to właśnie te niewielkie, trochę niezdarne na lądzie ptaki skradły całe przedstawienie. Naszym celem była Isla Martillo, niewielka wyspa zamieszkana przez kolonię pingwinów magellańskich i białobrewych, zwanych również papua. Czekało nas kilka godzin na wodzie, w otoczeniu ośnieżonych szczytów, skalistych wysepek i dzikich mieszkańców tej części świata. Pogoda nadal nas rozpieszczała.
Kanał Beagle’a, czyli pomiędzy Argentyną a Chile
Wczesnym popołudniem wsiedliśmy na katamaran i wypłynęliśmy z Ushuaia na kanał Beagle’a, który ma około 240 kilometrów długości i oddziela główną wyspę Ziemi Ognistej od mniejszych wysp archipelagu. Jego nazwa pochodzi od brytyjskiego okrętu HMS Beagle, który prowadził tutaj badania hydrograficzne w XIX wieku. To ten sam statek, na którym kilka lat później podróżował Karol Darwin. Kanał jest również częścią granicy pomiędzy Argentyną a Chile. Płynąc nim, po jednej stronie mieliśmy argentyńską Ziemię Ognistą, a po drugiej chilijskie wyspy. W oddali mogliśmy zobaczyć Puerto Williams, niewielką chilijską miejscowość liczącą kilka tysięcy mieszkańców, która konkuruje z Ushuaia o miano najbardziej wysuniętego na południe miasta świata. Chilijczycy podkreślają, że to właśnie Puerto Williams leży dalej na południe. Argentyńczycy odpowiadają, że Ushuaia jest znacznie większa, liczy ponad 80 tysięcy mieszkańców i jest prawdziwym miastem z rozwiniętą infrastrukturą. I tak każdy z krajów ma swój koniec świata!
Andy na końcu świata
Największe wrażenie podczas rejsu, oczywiście poza pingwinami, robiły otaczające nas góry. Surowe, miejscami pokryte śniegiem, o bardzo różnorodnych kształtach. Niektóre łagodnie opadały ku wodzie, inne tworzyły ostre, skaliste szczyty.
To co mnie zaskoczyło, to to, że to nadal Andy! Choć Ziemia Ognista jest archipelagiem oddzielonym od kontynentalnej części Ameryki Południowej Cieśniną Magellana, łańcuch Andów wcale się tutaj nie kończy. Jego południowa część, nazywana Andami Fuegijskimi, przebiega również przez wyspy archipelagu. Patrząc z pokładu statku, mieliśmy więc przed sobą południowe krańce najdłuższego kontynentalnego łańcucha górskiego świata. Nie powiem, sama myśl o tym powoduje gęsią skórkę.
Kormorany, lwy morskie i latarnia na końcu świata
Po drodze zatrzymaliśmy się przy niewielkich skalistych wysepkach, na których swoje kolonie mają ptaki morskie i lwy morskie. Najpierw kormorany. Setki czarno-białych ptaków siedzących na skałach wyglądały z daleka jak kolonia pingwinów. Naprawdę można było się pomylić! Obok nich, wylegiwały się na skałach lwy morskie, zupełnie nie przejmując się obecnością turystów. Niektóre spały, inne przepychały się między sobą, a jeszcze inne z ciekawością podnosiły głowy. Muszę jednak przyznać, że jest to atrakcja dla prawdziwych miłośników przyrody. Bo choć lwy morskie wyglądają sympatycznie, to zapach unoszący się wokół ich kolonii jest, delikatnie mówiąc, intensywny. Po drodze minęliśmy również charakterystyczną czerwono-białą latarnię morską Les Éclaireurs. I nie, nie jest to ta związana z powieścią Juliusza Verne’a. Tamta znajduje znajduje się na Isla de los Estados, nieco dalej na wschód, mam nadzieję zobaczymy ją wypływając na wody Cieśniny Drake’a.
Isla Martillo – wreszcie pingwiny!
Niewielka wyspa Isla Martillo, na której co roku w okresie lęgowym pojawiają się pingwiny. I choć nie zobaczyliśmy ich tysięcy, to zupełnie nam to nie przeszkadzało. Było ich wystarczająco dużo, żebyśmy spędzili długi czas z aparatami przy oczach i szerokimi uśmiechami na twarzach. Na wyspie spotkaliśmy dwa gatunki. Pierwszy to pingwin magellański, charakterystyczny dla południowych wybrzeży Ameryki Południowej. Drugi to pingwin białobrewy, nazywany również pingwinem papua.
Pingwiny magellańskie są nieco mniejsze, mają charakterystyczne czarne pasy na białej piersi i wyglądają tak, jakby ktoś ubrał je w eleganckie fraki. Pingwiny papua są większe, mają wyraźną białą plamę nad oczami i pomarańczowo-czerwone dzioby. To właśnie one należą do najszybszych pływaków wśród pingwinów, osiągając prędkość pływania do 35 km/h. Obserwowaliśmy, jak spacerują po brzegu, stoją w niewielkich grupach, odpoczywają i wchodzą do wody. Niby nic nadzwyczajnego, a jednak trudno oderwać od nich wzrok. Najpiękniejsze było to, że mogliśmy zobaczyć je w ich naturalnym środowisku, żyjące swoim życiem na niewielkiej wyspie gdzieś na końcu świata.
Pingwiny zdecydowanie skradły nam serca. A to dopiero początek naszej przygody z przyrodą dalekiego południa!






