No to zaczynamy! W sobotę wyruszyliśmy w podróż przez Amsterdam, liniami KLM. O KLM można powiedzieć wiele, ale nie to, że mają dobre jedzenie. Na szczęście lot był nocny, więc sporą część z 14 godzin udało nam się przespać, i opuściliśmy dwie małe przekąski. W niedzielę o 7:45 wylądowaliśmy w Buenos Aires.
Palermo – kolory, murale i pierwsze wrażenia
Śniadanie zjedliśmy przy Plaza Armenia w Casa Dingo alias Ozzy House, w samym sercu Palermo. Potem krótki rekonesans okolicy, chwila odpoczynku po podróży i około 15 ruszyliśmy na pierwszy spacer po mieście. Trafiliśmy akurat na Fiesta de la Ciudad w Palermo Soho. Ulice pełne ludzi, muzyki, lokalnych artystów i rękodzielników. Stragany, kawiarnie, murale, kolorowe fasady – wszystko razem tworzyło bardzo radosny klimat.
Pierwsze wrażenie? Buenos Aires jest niesamowicie kolorowe! Murale są dosłownie wszędzie, od niewielkich rysunków po ogromne malowidła zajmujące całe ściany budynków. I jak się miało okazać następnego dnia, Palermo było dopiero rozgrzewką.
Zaskoczyło nas też, jak dużo jest tutaj zieleni. Wielkie drzewa, zacienione ulice, parki i skwery. Momentami można zapomnieć, że jesteśmy w jednej z największych metropolii Ameryki Południowej.
Urodziny po argentyńsku
Niedzielny wieczór miał jeszcze jeden ważny punkt programu – moje 48. urodziny!
Na tę okazję wybraliśmy restaurację Hierro, specjalizującą się oczywiście w argentyńskich stekach. Bo przecież będąc w Argentynie, steka trzeba spróbować. Szczególnie gdy wszyscy wokół przekonują, że właśnie tutaj na pewno pokocham wołowinę. No więc spróbowałam. I cóż… jak nie lubiłam wołowiny, tak nadal jej nie lubię. Ale zadanie wykonane, stek odhaczony! Podobno teraz mogę już jeść wszystko, na co mam ochotę. Urodziny świętowaliśmy w naszym trzyosobowym gronie, bardzo sympatycznie, z szampanem lejącym się strumieniami, bo ja uwielbiam szpamana w Buenos Aires. Nie przeciągaliśmy jednak wieczoru, bo ostatecznie wygrał jet lag.
San Telmo – spotkanie z Mafaldą
Drugi dzień zaczęliśmy od San Telmo, jednej z najstarszych dzielnic Buenos Aires. Brukowane uliczki, stare kamienice, niewielkie sklepiki i mnóstwo klimatycznych zakątków. Tutaj spotkaliśmy Mafaldę – sześcioletnią bohaterkę argentyńskiego komiksu, stworzoną przez Quino. Dziewczynkę, która od lat 60. zadaje dorosłym niewygodne pytania o politykę, pokój i otaczający ją świat. Niby komiks dla dzieci, a tak naprawdę całkiem celny komentarz do rzeczywistości. Mafalda stała się jedną z ikon argentyńskiej kultury.
Spacerując po Buenos Aires, trudno nie zauważyć europejskich wpływów. Architektura, szerokie aleje, kamienice, place – wszystko wydaje się momentami bardzo znajome. Oczywiście widać tutaj hiszpańskie korzenie, ale również włoskie i francuskie inspiracje. Gdybym miała porównać Buenos Aires do jakiegoś europejskiego miasta, chyba wybrałabym Madryt. Tylko z większą liczbą murali i sporą dawką południowoamerykańskiego temperamentu.
La Boca i Caminito – tutaj kolory naprawdę szaleją!
Z San Telmo pojechaliśmy do La Boca, a konkretnie na słynne Caminito.
I to miejsce absolutnie nas kupiło! Kolorowe domy, muzyka, uliczni artyści, obrazy wystawione na chodnikach, gwar rozmów. Wszystko dzieje się jednocześnie. Trudno zdecydować, gdzie patrzeć i co fotografować. La Boca ma ciekawą historię. Była kiedyś robotniczą, portową dzielnicą zamieszkiwaną przede wszystkim przez imigrantów, w tym wielu Włochów. Domy budowano z prostych materiałów, często z blachy falistej, a malowano resztkami farb wykorzystywanych w porcie. Stąd wzięła się tradycja tych niezwykłych kolorów. Ale za dzisiejszym wyglądem Caminito stoi również człowiek, o którym warto wspomnieć – Benito Quinquela Martín.
Był malarzem wychowanym w La Boca, który zasłynął przede wszystkim obrazami przedstawiającymi port i życie jego robotników. Mimo sukcesu artystycznego nigdy nie zapomniał o swojej dzielnicy. Wspierał lokalną społeczność, finansował instytucje publiczne i przyczynił się do odrodzenia Caminito jako kolorowej uliczki i galerii sztuki pod gołym niebem. I chyba właśnie to najbardziej podoba mi się w La Boca. To nie tylko kolorowe fasady przygotowane dla turystów. Za tym wszystkim stoi historia ludzi, którzy tutaj żyli i pracowali, oraz artystów, którzy postanowili nadać temu miejscu nowe życie. Dzisiaj Caminito jest oczywiście bardzo turystyczne, ale ma w sobie tyle energii, że trudno pozostać obojętnym.
Messi, Maradona i futbol, czyli argentyńska religia
Osobny rozdział należy się piłce nożnej. W La Boca właściwie nie da się zrobić kilkunastu kroków, żeby nie natknąć się na wizerunek Diego Maradony albo Leo Messiego. Są na muralach, koszulkach, obrazach, balkonach i w witrynach sklepów. Maradona jest tutaj postacią niemal kultową. Niedaleko Caminito znajduje się słynny stadion La Bombonera, na którym swoje mecze rozgrywa Boca Juniors – klub, w którym Maradona grał na początku kariery, a później ponownie przed jej zakończeniem. Messi z kolei jest bohaterem współczesnej Argentyny, szczególnie po zdobyciu mistrzostwa świata w 2022 roku. . Wizerunki obu piłkarzy pojawiają się wszędzie, często obok siebie. I naprawdę nie trzeba interesować się futbolem, żeby zrozumieć, jak wiele dla Argentyńczyków znaczą te dwie postacie. Piłka nożna jest po prostu częścią argentyńskiego DNA.
Puerto Madero, tango i most, w którym nie zobaczyliśmy tancerzy
Kolejnym punktem naszego spaceru było Puerto Madero, czyli dawne doki portowe, przekształcone w nowoczesną część miasta. Odrestaurowane magazyny, restauracje, eleganckie apartamentowce, szerokie promenady. Przyjemne miejsce na spacer, chociaż nie będę udawać, że rzuciło nas na kolana. Trochę takich zrewitalizowanych nabrzeży już w życiu widzieliśmy. Dotarliśmy też do Puente de la Mujer, czyli Mostu Kobiety, zaprojektowanego przez Santiago Calatravę. Podobno jego forma nawiązuje do pary tańczącej tango. Próbowaliśmy tę parę dostrzec. Naprawdę próbowaliśmy. Ale chyba zabrakło nam wyobraźni, albo … Malecka we krwi 🙂 Za to samo tango zobaczyliśmy chwilę później, w wykonaniu ulicznych tancerzy. I tutaj już żadnej wyobraźni nie potrzeba. Jest w tym tańcu coś niesamowitego – elegancja, napięcie, bliskość i emocje. Można stać i patrzeć. A potem płacić…
Plaza de Mayo – polityczne serce miasta
Z Puerto Madero przeszliśmy na Plaza de Mayo, jeden z najważniejszych placów Buenos Aires. To tutaj znajduje się Casa Rosada, charakterystyczny różowy pałac będący siedzibą władz wykonawczych Argentyny i miejscem pracy prezydenta. Plac jest również świadkiem wielu ważnych wydarzeń w historii kraju, w tym demonstracji Matek z Plaza de Mayo, które przez lata domagały się prawdy o swoich dzieciach zaginionych podczas dyktatury wojskowej. To trudny moment w historii Argentyny, z którym społeczeństwo zdaje się rozliczać do dnia dzisiejszego.
Steki 0:1, Malbec 1:0
Na obiad wybraliśmy El Gran Paraíso, restaurację poleconą Mirce przez jej kolegę. I był to bardzo dobry wybór! Na szczęście nikt już nie próbował przekonywać mnie do kolejnego steka, więc tym razem postawiłam na łososia. Ale żeby nie było, że zupełnie odpuszczam argentyńskie smaki, spróbowałam też Malbeca. No i tutaj sytuacja wygląda zdecydowanie lepiej. O ile z argentyńską wołowiną raczej się nie zaprzyjaźnię, o tyle Malbecowi zdecydowanie nie powiedziałam jeszcze ostatniego słowa!
Fibak zażyczył sobie osobnego rozdziału.
A że przez ostatnie dwa dni z zapałem uprawiał street photography, uznałam, że mu się należy. I choć Buenos Aires jest miastem absolutnie kolorowym, Fibak postanowił spojrzeć na nie nieco inaczej. W czerni i bieli. A właściwie, jak sam mówi, w czarnokolorze. Bo street photo to nie tylko fotografowanie budynków i murali. To przede wszystkim ludzie, gesty, spojrzenia, światło, cienie i te krótkie momenty, które za chwilę już się nie powtórzą. Podczas gdy ja zachwycałam się kolejnymi kolorowymi fasadami, Łukasz wypatrywał swoich kadrów. Czasem wystarczyła sylwetka przechodnia, cień na chodniku albo scena z codziennego życia, żeby zatrzymać się na kolejne zdjęcie. Tak więc oddaję mu kawałek naszego bloga. Kolory już były. Teraz czas zobaczyć to samo miasto jego oczami.






